spreken is zilver, schrijven is goud

brief aan de lust

2011-09-29T10:10:00.001+02:00

Lieve lust, ik lust je wel.

Pronkend, net als een heerlijk ruikend gerecht op de tafel,

maar ik mag er niet van eten.

Je doet me watertanden, honger krijgen.

Bijna zoveel honger, als een dakloze,

alleen misschien net iets minder erg.

Ik bezing je in m'n gedachten,

ik gebruik je zwoele stem als melodie.

Wat zou ik graag in je park vol pret en plezier wandelen,

net zolang tot ik er in slaap val.

En dan, in mijn droom, proef ik rijkelijk,

tot als ik wakker word, en weet dat ik je wel lust...

2011-08-23T09:35:00.001+02:00

Gewekt door de stilte vol van slapeloosheid,

zo monotoom dat ik er bijna gek van word.

Denken aan wat ik niet hoor te denken,

voelen wat ik niet wil voelen.

De nacht wint altijd, ik geef me over.

Urenlang duurt de reis naar de zon,

die ook die ochtend weer alles wakker maakte.

Het lijkt alsof ik altijd de enige ben,

opweg van laat naar vroeg, van donker naar licht.

Woordenvolle gedachten, woordenloze mond.

De stilte vertelt mijn verhaal,

dat maar één iemand kan begrijpen.

2011-05-10T14:26:00.001+02:00

De nacht van de volle maan,

die zacht de duintoppen streelt.

Net als de zee,

die mijn somberheid wegspoelt.

Verkeerde signalen drijven voorbij,

ik heb ze zelf gestuurd.

Terwijl de nacht me in haar macht heeft,

verdwijn ik, samen met m'n gedachten.

De zee en ik,

één geheim voor altijd...

Vol van

2011-04-28T10:31:00.001+02:00

Je stroomde naar binnen in mijn hoofd,

net een waterval, een wilde rivier die ik niet meer kon tegenhouden.

Ik liep vol van je,

Geen kracht die je kon tegenhouden.

Je spreidde je uit over m'n gedachten,

reizend in m'n bloed mijn wereld rond.

Onbereikbaar ver,

kan ik je niet vasthouden.

Dan maar genieten,

van de sporen die je achterliet.

Overspoel mij en m'n verdrukte pijn,

en laat me oneindig lang de bodem van jouw rivier zijn...

verloren dochters

2011-04-20T11:23:00.001+02:00

In lang vervlogen tijd,

heb ik ze graag gezien in het moeilijke spel.

Waar ze nu zijn, kan ik niet meer weten.

Zo lang zijn m'n armen niet,

om ze te zoeken en één voor één in te sluiten.

Ik ben ze verloren,

in het spel dat ik toen verloor...

2011-03-23T10:32:00.001+01:00

Verliefd?

Nee, liever niet.

Liever lief zijn, liever echt graag zien.

Het allerliefst, zou ik gewoon de allerliefste hebben.

Speels bekoren, vragen dat ze blijft.

Ontdeugend de nacht drinken, en beschonken voelen hoe zot genot me meesleurt in misschien wel verliefdheid...

gedagdroomd

2011-03-17T10:34:00.001+01:00

Misschien ben ik de weg kwijt op het smalle pad dat langsheen schoonheid loopt.

Ik zou er kunnen wonen, voor altijd, zoekend naar iemand die zoekt wat ik zoek.

Als de nacht valt, lig ik te wachten op de duizenden sterren,

lig ik te denken aan zij die het pad bewandelen, en zij waarmee ik wil proeven van genot.

Ik zoek, tast in het duister, tot ik haar aanraak.

Zonder woorden, zweven we samen langs het pad van lief en liever, liefst zo hoog mogelijk...

2011-02-18T14:04:00.001+01:00

Dichtbij het vuur,

heel dicht, maar niet te warm.

Mijn handen branden,

maar verbranden niet.

Dicjtbij de vlam, die mij doet branden,

leg ik me neer, en geniet

er is genoeg!

2011-02-02T15:47:00.000+01:00

Laten we drinken,

of 't plezier en vertier dat ons toejuicht.

Laten we het glas heffen,

op alle gezonde dingen, op al wat vruchtbaar is en doet leven.

Laten we genieten, van al wat klein en groot is,

van zon en maan.

Nog lang, en gelukkig!

klein natuurlijk

2011-02-02T15:39:00.000+01:00

Waar de bloemen koning zijn,

En de wind speelt met duizenden blaadjes,

daar geef ik me gewonnen, daar wil ik blijven...

Ze begrijpt alles...

2011-02-02T15:28:00.001+01:00

Koorddans

2011-02-01T18:45:00.000+01:00

Vastberaden klimt hij naar boven, hoog boven de werkelijkheid. Pronkend, steelt hij de show. Diep vanbinnen, wankelt hij, maar niemand ziet het. Of misschien toch, 1 verschijning, 1 woord dat niemand hoort, zal hem zekerheid geven, dat hij niet valt...

Avanti

2011-01-21T16:55:00.002+01:00

Toekomstdenkend, tastend in het niets.
Wat voor je ligt, ver in de tijd, of verrassend dichtbij, kan geen glas of kristal vertellen.
Geen bol of vierkant, kan voorspellen.
Toekomstdenkend, verliezend.
Mooie momenten razen als een sneltrein voorbij, de toekomstdenker staat langs de kant, en kijkt.
Dan toch maar het nu, het hier en nu, want dat, ziet een mens door elk glas of kristal.
Het hier en nu kleurrijk maken, is winnen...

2011-01-18T15:19:00.001+01:00

Wat je wil, maar niet kan,

knaagt, en maakt vaak diepe wonden.

De tijd, beklad met bloed en puin,

wacht op de tijd, die komen zal.

Een tijd die geneest

vol van hoop, die sterker maakt.

dat ik het weer krijg

2010-11-25T15:27:00.001+01:00

Het "je m'en fou-gevoel", af en toe borrelt het op, net als de lava die uit een uitbarstende vulkaan begint te spuiten. Weer die vragen: "is het dat nu wel wat ik wil?", "ken ik genoeg mensen, zie ik genoeg mensen die me evenveel waard vinden dan ik hen?". Mijn liefhebben, faalt, mijn omgaan met liefhebben al evengoed. Soms laat je stukjes van je leven achter. Losgelaten stukjes, die als brokstukken naar beneden vallen en in duizenden stukjes uiteenspatten. Soms maken de kleine stukjes ook muziek. De twijfel overvalt, dat is altijd zo. Twijfel komt nooit aangekondigd, altijd onverwacht. Misschien kijk ik niet naar alles wat er te rapen valt, en neem ik enkel mee wat ik denk nodig te hebben. Misschien dan toch maar beter het vliegtuig op naar nergens???

de nepsoldaat

2010-11-10T16:07:00.001+01:00

Ik schiet, maar de kogel kaatst terug en raakt me net niet. Ik sla, maar mijn hand trekt zich terug net voor ze haar doel bereikt. En toch, als ik niet aanval, word ik aangevallen, dus ik moet denk ik dan maar. Ik ben moe, moe gestreden in een strijd die geen strijd hoeft te zijn. Fouten zijn gemaakt langs beide kanten van het front, maar vechten, met in het midden een hoopje fouten opgestapeld, doet enkel verliezen. Nee, geen oorlog meer voor de nepsoldaat, die zijn hand reikt en vaarwel zegt, hopend dat de tijd twee winnaars achterlaat...

De treindenker

2010-11-05T17:37:00.000+01:00

Het zachte geluid verandert niet. Het maakt me rustig, al razen gedachten als sneltreinen voorbij. Ze gaan allemaal richting hoe het was voordien, maar ook op deze weg springt het licht wel eens op rood...

loslaten

2010-11-04T11:29:00.000+01:00

Loslaten, als iemand je wil verlaten, is niet simpel. Niemand laat graag los wat ie graag had, maar soms is het beter. Soms, is het beter datgene los te laten waaraan je je handen verbrandt want hoe langer je het vasthoudt, hoe meer pijn je zal hebben. Kiezen voor je eigen geluk is soms nodig om een ander niet ongelukkiger te maken, want hoe kan je anders iemand anders gelukkig maken? Egoïstisch of onvervalst realistisch???

De staat ligt plat!

2010-08-10T16:20:00.001+02:00

Wat is dat toch? Veel te kalm hier in mijn kantoor. Geen mensen die passeren, amper werk, amper telefoontjes... Veel te veel tijd om te denken, of om mijn
hoofd te laten denken, want ik heb in principe geen zin in denken nu. Er flitst zoveel voorbij in mijn hoofd dat ik er haast krankzinnig van word! Men
zei me een tijdje terug: als je moe bent, denk je automatisch somber en word je sneller iets of wat droevig. Ja, dat is zo, ik wist het al wel, maar was
toen toch ergens opgelucht dat het een meer voorkomend fenomeen is. En 't is nu ook niet dat ik voor de spiegel kan gaan staan en zeggen: "cheer up man,
ge ziet er goe uit!", want al drie mensen hebben scherpe commentaar op mijn langer wordend haar gegeven. "'t is ni verzorgd", of "zou je daat haar nu niet
terug korter doen? 't Stond je beter". Do zegt dat ik m'n haar moet laten groeien, en op zich is het al weer iets nieuws dat ik zou ontdekken, want het
echt laten groeien, deed ik nog nooit. Eigenlijk zou ik een poll moeten kunnen oprichten om zo een democratische stemming te laten geworden, maar hoe je
dat op facebook moet doen, als het al zou gaan überhaupt, weet ik niet.

Allez kom, ik zien de weireld nog altaaid gère, godverdoeme toch!

Flamenko is... een vrouwendans?

2010-08-10T16:18:00.001+02:00

Dansen is iets visueels. Enkel de muzieken het eventuele geluid dat de dansers en danseressen produceren wanneer ze het beste van zichzelf geven op de planché,
dat is wat ik mee kan pikken. zo ging ik er tot voor kort vanuit dat flamenko enkel en alleen een vrouwendans is. In mijn fantastische fantasiewereld is
flamenko een dans waarmee vrouwen indruk (willen) maken op de mannen door sierlijk en sensueel te bewegen. Ook de niet-ziende mensheid wordt niet koud
gelaten. Zacht, en soms ook geweldadig, maar vooral ritmisch, kletteren hun schoentjes op de houten vloer, net zolang tot je mond openvalt van verbazing.
God wie weet wat voor sensatie er door mijn lijf zou schieten moest ik hun elegantie met mijn eigen ogen, of met geleende ogen, kunnen aanschouwen...

Soit, Do en haar kotgenootje PJ hebben mijn fantastische fantasiewereld wat bijgestuurd. Ze hebben me vanochtend laten ontdekken dat ook mannen deze dans
dansen erg kunnen appreciëren, en dat is goed. Wat is goed? Het is goed dat ik dat te weten ben gekomen. Mijn kennis wordt verruimd. Misschien kan Do me
nog veel leren. Misschien heb ik nog veel clichéBEELDEN van dingen omdat ik ook maar oppik en gebruik wat mensen me zeggen. Ik wil wel anders, mar ik weet
soms gewoon niet anders, maar de deur is open zodat onwetendheid rustig naar buiten kan wandelen en nieuwe ontdekkingen hun intreden kunnen maken, want
iemand die me dingen doet ontdekken, daar val ik op... ;)

zo Anders, zo.... leuk anders

2010-08-10T16:16:00.001+02:00

Schoonheid zit hem in de kleine dingen, zeggen ze wel eens. Je koopt elkaar niet met handen vol geld, maar met handen vol creatieve sterke persoonlijheid;
ja,dat vind ik ervan. Een maandje geleden ontmoette ik iemand die zoveel impulsen en allerhande prikkels op me af liet komen dat ik er zelf iets of wat
door overdonderd werd. Uiteraard deed ze het onbewust, ze kon er niks aan doen, maar het mocht, het voelde fijn aan, dus waarom niet. Haar uitstraling,
ik zie het misschien niet, maar uitstraling kan je volgens mij nog tien keer sterker voelen. Mensen zouden dat meer moeten proberen, om iets of iemand
te voelen (eerder figuurlijk dan, tenzij het letterlijk ook mag).

Soit, of je het nu "verliefd zijn" noemt, of iets anders, ieder mag er het zijne van denken. Het gaat me er om dat het zo "anders" is dan andere keren
dat ik bepaalde mensen ontmoet heb in het verleden die me op één of andere manier geraakt hebben. Haar inslag slaat geen kraters, gelukkig maar, want achteraf
blijft daar toch alleen maar rook en vernietigende kolkende lava uitborrelen. Nee, 't is eerder iets dat me langzaamaan volledig inneemt, iets krachtigs,
iets onweerstaanbaars. Even was er twijfel, maar dag na dag voel ik met meer overtuiging dat het goed is, dus... waarom niet? ;)

2008-11-18T10:26:00.000+01:00

Droom zachte dromen,
zoet, tot je ontwaakt.
Fantasie is werkelijkheid,
dromen zijn waar, waar in je hoofd.
Alles kan en mag,
je bent alles, alles wat je dromen vertellen dat je bent.
Als je maar geniet...

wazig scheef

2008-11-18T00:03:00.000+01:00

Wankelend, wandel ik door de tijd,
mijn hart gewikkeld in rare kleuren en scheefgetrokken gevoelens.
Kleuren die als sporen achterblijven op een oneffen pad.
De denker houdt me tegen,
steelt de juiste gedachten.
En ik wankel,
en luister alleen nog, naar de bloemenklanken die langzaam verdrogen.

Voor de ochtend, blijf ik staan,
voor de zon opkomt,
die een mooi verhaal van straaltjes vertelt.
Mooi, is de stille denker,
die altijd weer wankelt, maar nooit eeuwig valt...

volle maan

2008-11-13T10:02:00.000+01:00

De nacht, donker en intens,
die al mijn diepste geheimen bewaart.
Een volle maan, die me rusteloos en bang maakt,
bang, omdat het lijkt alsof wat ik niet wil vertellen opeens uit de lucht zal vallen, en uiteen zal spatten.
Scherven, net zoveel, net zo ver, zodat jij die beter niets weet, te horen krijgt wat niet onder woorden te brengen is.
gevoelens, die nergens heen gaan, die net als damp zullen vervliegen,
en ik, die leeg zal achterblijven, onder de volle maan...

hemels hoofd

2008-08-13T00:36:00.001+02:00

Als een rusteloze ster,
dwaal ik door de helse drukte van licht en vuur.
Alsof mijn hoop achter me opbrandt,
en vervangen wordt door stille donkere gevoelens die dreigend op me afkomen.
Ik leg me rustig neer op een bed vol knipogende feeën die zachtjes hun betoverende liederen zingen,
Warm, betoverend, één klankbeeld van liefde!
Mijn diepste plekjes vullen zich met schoon lieflijk gezang,
Alsof ik slaap, en droom van elke noot die subtiel m'n gedachten binnensluipt.
En als alles stopt, en nog 1 fluisterende waterval overblijft,
weet ik, dat ik aan jou heb gedacht...

knipoog

2008-08-04T09:23:00.002+02:00

Zal ik even naast je komen zitten?
Even horen wat je zeggen wil.
Je kijkt zo triest, geen mooie lach,
't lijkt in je hoofd wel donker en stil.
Fluister zacht, ik hoor het wel,
wat pijn doet, wat raakt en kwetst, smelt onder het mooie maanlicht fel.
Ik zal m'n mooiste nachtegaalliederen zingen, tot de nacht in de ochtend verdwijnt,
en samen met een nieuwe mooie dag, er weer een zonnige glimlach op je gezicht verschijnt...

nachtvuur

2008-08-01T13:03:00.002+02:00

Je ademt zachtjes verder,
dromend over wat ik niet weet.
Gedachten flitsen hevig door m'n hoofd,
vol van je zoete slaap.
Misschien moet ik ze delen met je,
misschien, willen ze iets vertellen.
Even, raak ik je vol verlangen aan,
en het lijkt alsof je zonder woorden tegen me begint te praten.
Ik schreef in m'n dromen wat jij niet voelt,
maar wat ik zou willen dat je voelde.
Als die droom vervaagd, en ik stilaan uit de nacht glijd,
hoop ik, dat jij gelezen hebt, wat ik je niet kon zeggen...

ver boven, hoog en warm

2008-06-30T22:22:00.002+02:00

Lieve woorden vinden overal hun weg,
en vullen jouw mond wanneer je ze zachtjes fluistert,
en mijn hele lijf wanneer ik ze hoor,
genietend, sprakeloos..
En dan eindelijk,
ik kan niet meer spreken, niet meer met woorden.
Als een zoen m'n woorden stopt,
en ze doet smelten van lieflijk warm geluk.
Alles is zo echt vanbinnen...

zwevertje

2008-06-18T21:54:00.001+02:00

Hoe lief kunnen woorden klinken,
hoe zweverig, net alsof ik even de grond niet meer voel,
enkel een tinteling van warmte.
De maan waakt over m'n dromen,
en kleurt ze zodat ook jij ze kan zien, zelfs als je droomt.
Laat je onderstoppen door het zachte nachtlicht met een droom,
die zolang een nacht kan duren,
de hele maan tot naast me brengt in één enkele zonnige glimlach om je mond...

piekeruur

2008-06-08T01:45:00.002+02:00

Zachte maneschijn,
besprankel mijn wezen met warm licht.
Als lieve woorden verdwijnen in de lege nacht,
wordt alles weer stil en donker.
Wegtikkende seconden zijn soms zoektochten naar mooie liedjes die niet bestaan,
net als naar de schoonheid waar ze over gaan.
Schone maan, schijnend op een droom die het zoeken stopt,
en plots wordt stilte muziek, en verdringt het mooiste streepje licht de duisternis...

en ik wacht...

2008-05-23T09:48:00.003+02:00

Dorst en verwelking,
smachtend naar verfrissing.
Waardeloosheid draait rond z'n eigen as te midden van wat verdord groen,
maar keert z'n rug niet, niet altijd.
Angstvallige bloemen worden kleiner en kleiner,
te broos, en haast onzichtbaar.
Als de nacht valt,
wordt alles weer beter, mooier, sterker...

ver weg van slaap

2008-05-01T00:35:00.002+02:00

even stilteloos nadenken in de diepe nachtelijke sfeer,
wat moest, moet nu niet meer.
Als een fel licht dat zachtjes gedimd wordt,
de maan die alles opeens zoveel mooier maakt.
Geen raadselachtige mensen meer in deze mooi belichte nachtelijke stilte,
geen waarom meer, enkel flarden die zacht voorbijstromen.
Een nacht,
op z'n mooist....

stiekem kriebeltje?

2008-03-25T10:43:00.003+01:00

Zal ik even vlug,
alle heerlijkheid van die zalige momenten wegbergen?
Vingervlug, zodat niemand er nog bij kan,
enkel ik, enkel als het moet.
Kom, doe er nog maar wat bij,
altijd plaats, nooit genoeg.
Allemaal gekregen zonnestraaltjes,
omdat ze voor het grijpen lagen.
Misschien geef je er nog,
net zoveel dat ze elkaar doen stralen.
Ze tekenen jou op m'n gezicht,
een glimlach wordt het, veelzeggend en onuitwisbaar, Gekleurd met woorden.
Een glimlach, die ik wil laten zien,
omdat ie voor jou is.
Misschien berg je hem wel vlug weg,
niet omdat het moet, wel omdat hij je stralen doet...

2008-03-13T09:55:00.002+01:00

Tom, tom, tom...

Ik neem m'n trommel op de schoot,
en begin te spelen.
Zachte klanken, zwoele ritmes,
Traag, traag, traag...
ze weerklinken, galmen na,
een echo die rondtolt in m'n hoofd.
Alles draait mee,
gedachten, dromen, onuitgesproken woorden.

Boem, boem, boem...!
Harder, steviger, sneller,
alles danst nu!
Wilde verhalen flitsen razendsnel voorbij,
Verloren liefdes blijven met open mond even staan alvorens weer te verdwijnen in een lange nagalm.

Tik, tik, tik...
Alles slaapt,
alles valt weer in z'n plooi.
Geen pijnlijke nagalmen meer,
enkel mooie zweverige echo's,
die de stilte versieren.

En dan......

Stilte...

Uitgheteld, voldaan, gelukkig.
ontdaan van alle onrust,
verstop ik de laatste onuitgesproken woorden in de trommel.
Vergeten, wil ik,
zodat ze voor goed onvindbaar blijven...

mooi als je bent

2008-03-12T09:26:00.002+01:00

Hoe mooi kan je zijn,
als het donker wordt boven je hoofd,
Als fonkelende sterren je gezicht kleuren.
Hoe mooi, als je daar stilzwijgend zit,
terwijl de wind je haren zachtjes doet dansen op het ritme van het maanlicht.
Onbedrieglijk schoon, als de mooiste zonsondergang die enkel maar verbeelding kan zijn,
zo mooi ben jij.
Enkel verbeelding,
enkel in het licht van m'n vage dromen die ik zachtjes aanraak,
zodat ik je kan voelen, net zoals de wind.
Maar op z'n mooist ben je,
wanneer je je ogen sluit,
en je zonder woorden in m'n verbeelding verdwijnt,
want daar, beteken je meer dan alleen maar een vage droom...

nachtelijk gedanst

2008-02-05T12:41:00.000+01:00

En de tango sijpelt zachtjes binnen,
maakt me vol van melancholie en tristesse,
maakt me zacht en week vanbinnen.
Enkel de sterren weten wat schoonheid is,
die gedachte maakt me stralend.

En de tango nestelt zich,
terwijl alles ongenesteld ronddwarrelt in mij.
't Regent, de zon schijnt,
kleuren vallen één voor één op m'n tere bestaan neer.

En de tango ebt weg,
net zoals de sterren die de schoonheid weer meenemen op hun tocht.
Heldere sporen blijven over,
die ik zorgvuldig uitwis.

en de tango verdwijnt....

vlucht

2008-02-05T12:38:00.000+01:00

lieve wolk,
neem me eventjes mee op je rug,
naar de zon en de maan.
Laat me zwemmen in je regendruppels die me doen genieten,
van hun mooie waterliederen die zacht klinken.
Breng me ook eventjes naar de sterren,
duizenden tegelijk steek ik weg diep in me,
om ze dan uit te delen aan wie ik lief heb.
Maar vooral, lieve wolk,
zet me weer zachtjes neer op mooie bodem.
Laat me nog een ogenblik rusten,
en stijg dan weer langzaam op, maar niet zonder m'n regendruppels mee te nemen,
en ze nooit meer terug te brengen....

gestrand

2008-02-05T00:09:00.000+01:00

en de motor sputtert... Met moeite geraak ik de berg op. Rook komt langs de voorkant zwartgallig tevoorschijn.
En de motor sputtert... Geen benzine meer, geen water, bijna levensloos.... Uitgeput valt ineens alles stil...... Helemaal stil... Niks te zien, geen geluid te horen..
Waar ben ik? En vooral, waarheen moet ik?
Ik wacht... En wacht... Wat kan stilte zo levensloos klinken....

levenslief

2008-01-30T11:04:00.001+01:00

lieve leventje, leef lief.
onbezorgd, vrolijk, stralend van licht.
Zo groen als rust,
zo stil als de natuur op z'n mooist.
Laat je zien,
laat zien aan de andere leventjes hoe graag je er bent, hoe lief je kan hebben.
Verstop je in een bloem, en laat ze oneindig bloeien.
Alleen, ben je nooit,
omarmd en verwarmd word je ooit,
Door een nog liever leventje dat je lief heeft,
zo fel, dat het altijd lente wordt...

niet gedroomd

2008-01-18T09:12:00.000+01:00

Dromen dromen,
je kan niet zonder.
Ze staren je aan,
gedachten belicht, gekleurd met de mooiste kleurtjes.
Je wil niet zonder,
"'t is maar sober en leeg, zo zonder droom", denk je dan.

Droom je mooiste dromen zacht,
en laat ze je waarmaken.
Net zolang, net zoveel,
tot je een waargemaakte droom wordt,
voor iemand, die van je droomt...

verloren ster

2008-01-07T10:50:00.001+01:00

sterren komen, sterren gaan.
al blijven ze bestaan,
al de liefde in hun licht nemen ze mee, ver ver hier vandaan....
Schitter en schijn, ook al maak je me zo klein,
geniet ervan om iemands sterretje te zijn.

ritmegeweld

2007-12-12T09:28:00.000+01:00

Eerst zacht,
dan hard.
Door de klankkleur omsingeld en meegenomen,
op verre reizen langs de tijd heen.
Roerloos, krachtloos,
't gebeurt allemaal voor me, en niemand die het merkt.
't Is alsof er zoveel woordenloze dingen worden verteld,
en ik diegene ben die elke slag ontcijfer.
Nee, voor mij geen woorden,
want woorden zeggen niet wat ik wil horen.
Zwaar klankgeschut kwetst niet,
't is pijnloos sterven, en tegelijkertijd weer herleven.
En als de hevigheid afneemt,
en de regelmaat langzaam vervaagt,
is het de oorverdovende stilte die doordringt.
Er is niets meer,
niets, is enkel nog wat het lijkt...

lentenacht

2007-12-10T00:54:00.000+01:00

Vannacht, heb ik me bedacht,
dat de pracht waar ik op wacht,
de ster waar ik naar smacht,
wel nooit zal komen.
Ver in m'n dromen,
nog niet door domme hartstocht ingenomen,
daar wil ik naartoe,
daar wil ik blijven,
naar haar kijken, stiekem, onbeweeglijk.
omsingeld door bloeiende woordenbloemen,
die ik één voor één naar m'n pracht gooi,
om ze nog prachtiger te maken dan vandaag...

blauwzwart

2007-11-27T16:54:00.000+01:00

het stille water,
't kabbelt, 't stroomt rustig, onbezorgd,
nee, niet nadenken, nee!
nadenken is niet goed.
't Maakt je moe, niet doen!
Genieten, luisteren, fluisteren.
vertellen aan de vogels dat ik hunker naar dat ene stemgeluid dat ik nooit meer wil horen,
of toch wel? toch, misschien?
dat ze 't maar niet doorvertellen!
te laat, m'n woorden zijn al vertrokken, net zoals elke druppel water die voorbij slentert,
net zoals elke seconde die wegdrijft.
In m'n hoofd keer ik de stroming om,
ik reis terug,
dagen, weken, maanden...
Net zolang tot ik niet meer kan, bijna verdrink, en alles weer omdraai.

Slapen, dromen, en weer wakker worden wanneer de zon me vindt...
Kabbelend, stilletjes, stromend,
koud aan m'n vingers, warm aan m'n gedachten.
Het mooie water, waarvan het geluid me ver weg brengt,
naar waar niets echt bestaat...

zinvol

2007-11-22T14:48:00.000+01:00

zinloos,
als een voetballer alleen op een voetbalvelddie scoort,
als aan een touw trekken terwijl er niemand aan de andere kant terugtrekt,
als ruzie maken om niets,
als wachten op iets wat niet komt,
als dromen over wat nooit kan.

pijnloos

2007-11-12T12:45:00.000+01:00

wat mooi om waar te zijn ben jij,
overschoon kind onder de felle maan.
'k Kan 't niet vertellen,
geen taal rijk genoeg aan woorden,
Geen boek waarin jouw geheimen geschreven staan.
Kom, en schijn fluisterend bij me binnen,
zo fel, dat ik wegsmelt in je zoete lichtstralen,
zo hevig, dat ik verdamp en zachtjes naar je hoofd stijg,
waar ik stilletjes in al wat mooi was, wil verdwalen.
Maar zoek me,
zoek me als je denkt iets kwijt te zijn,
of vergeet me,
en maak van me je grootste ongeschreven geheim.

pure jeugdnostalgie :)

2007-11-12T11:23:00.000+01:00

Snoepen (jan Boerstoel)

Negen meter veterdrop,
drieëntwintig toverballen,
kauwgum waar je mee kan knallen.
Kun je nog een toeffie op?
Of een stukje suikergoed?
Jongens, wat een overvloed!
Snoepen, snoepen, snoepen, snoepen,
lekker veel en lekker zoet.

"Kind, je moet ni zoveel snoepen!"
zucht je tante Willemijn
en dan neemt ze een slokje
van haar glaasje brandewijn.
Want dat hééft je lieve tante
als het over snoepen gaat,
na een borreltje of drie dan
krijgt ze last van goede raad.

Negen meter veterdrop,
drieëntwintig toverballen,
kauwgum waar je mee kan knallen.
Kun je nog een toeffie op?
Of een stukje suikergoed?
Jongens, wat een overvloed!
Snoepen, snoepen, snoepen, snoepen,
lekker veel en lekker zoet.

"Kindje, denk toch om je tanden!"
roept je wijze oom Johan
en draait hij nog eens een sjekkie,
want daar hoest hij lekker van.
Wat voor kinderen gezond is
weet oom Johan precies.
Reuze jammer, dat hij zelf zich
nooit eens houdt aan zo'n advies.

Negen meter veterdrop,
drieëntwintig toverballen,
kauwgum waar je mee kan knallen.
Kun je nog een toeffie op?
Of een stukje suikergoed?
Jongens, wat een overvloed!
Snoepen, snoepen, snoepen, snoepen,
lekker veel en lekker zoet.

2007-11-09T11:50:00.001+01:00

Zeg me waar je bent, en verander m'n leven zodat ik van het jouwe het mooiste kan maken.

zwart

2007-11-09T11:48:00.001+01:00

Zwart, als ik aan je denk.
Zwart, wanneer ik 's avonds alleen vertrek naar de andere kant van de wereld
Zwart, als ik terug wakker word.

2007-11-09T11:33:00.000+01:00

In het kolkende licht,
in een massa van vuur,
In een vloed van water,
in een zee van liefde.
daar leefde hij,
hij die twijfelend om zich heen kijkt.
En in de donkere nacht,
het meisje haastig ziet voorbijlopen.
hij die z'n laatste krachten bij elkaar bundelt,
en waarschijnlijk niet meer denkt aan morgen.

Mocht je me vergeten (pablo Neruda)

2007-11-07T09:49:00.000+01:00

Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:

Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jou eilanden
die me verwachten.

Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.

Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.

Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.

Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
- onverzoenlijk lief -
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:

zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.

gedichtje van Joke Van Leeuwen

2007-10-30T16:14:00.001+01:00

ik voel me ozo heppie

zo heppie deze dag

en als je vraagt; wat heppie

als ik eens vragen mag,

dan zeg ik; hoe wat heppie,

wat heppik aan die vraag,

heppie nooit dat heppieje

dat ik hep vandaag??

2007-10-25T17:38:00.001+02:00

niet meer?
Nooit meer?
Meer niet, meer wel?
nooit meer dag,
of nooit meer nacht?
Meer niks, meer wachten?
Meer vriendjes,
of meer niets?
Meer zon! meer genieten! meer normaal, meer moois!

2007-10-24T14:38:00.000+02:00

Achter mij valt de zware deur, die al op een kier stond, met een luide klap dicht...
Stilte,
Geen geluid, geen licht,
donker.
Druppels spartelen, om daarna machteloos zachtjes naar beneden te dwarrelen.
Wat verwelkte woorden die hun weg zoeken,
kleine onzichtbare wezens die voelbaar knagend m'n hele hoofd inpalmen.
Ik wil weg,
misschien terug achteruit.
Maar de sleutel past niet meer op het slot naar wat onverbiddelijk mooi was.

2007-10-12T13:51:00.000+02:00

Kon ik maar even zeggen,
dat, wat met woorden niet te zeggen valt.
Kon ik vannacht maar even stilletjes binnensluipen in je hoofd,
en me ongemerkt nestelen tussen je dromen.
Om vervolgens uren naast je bed te zitten denken,
over hoe ik je kan zeggen.
Zonder woorden, op het ritme van je slaap,
hoe mooi je bent vanbinnen.
Hoe jouw puurheid m'n nachten vult,
en jouw lieve "ik" m'n dromen kleurt.
Ik zal wachten,
tot streepjes ochtendlicht je raam binnenglijden,
om je zachtjes met een knuffel te zeggen,
dat je onvervangbaar bent...

2007-10-09T10:20:00.000+02:00

als ik gelukkig kan maken,
als ik kan laten lachen en stralen,
als ik de stilte uit iemands gedachten kan halen,
Pas dan weet ik wie ik ben, wat ik ben, dat ik ben...

ongeduld

2007-10-08T10:41:00.000+02:00

Italië, 13 augustus 2007, voor Franky's nummer 1

Wat is het soms stil in mijn hoofd
als ik niet aan je denk.
Wat is het soms stil in mijn hoofd
tot ik het zachte, uw geluid hoor
van het blauwe water
dat onbezorgd stroomt.
Eerst langs mij
dan op me.
Wat zou ik er graag in willen verdwijnen
maar ik wacht.
Ik wacht...
Tot je lieflijk op een gedachte Voorbijdrijft
en hoop stiekem - maar vurig - dat je me meeneemt in je stromende leven
zodat genieten Eeuwig wordt...

zomaar een brief...?

2007-10-03T14:31:00.000+02:00

Meneertje Tijd

Als ik zo ronddool op het nachtelijke pad met boven me de geurige maan en wat verdwaalde sterren, moet ik wel eens aan je denken. 't Is maar stilletjes, en echt kleurrijk kan je 't hier niet noemen.
Dan denk ik soms: "je weet te veel, en je wil het me niet vertellen". Ik zou haast al m'n vertrouwen in je verliezen omdat je me niet verteld wat me toebehoort. Ach, 'k weet wel dat ik het niet kan, dat het klare onzin is. Ik moet je wel geloven, als je zegt dat je me zal brengen waar ik op wacht, en dat je de gedachten die uitgeblust zijn weer meenemen zal.

Daarom dit korte briefje, beste meneertje Tijd: doe je werk goed. Laat al wat me naar de sterren doet glimlachen maar hier, en vergis je niet! Ga ook eens rondkijken door de nacht, daar waar je altijd naartoe gaat voor je bij mij komt, en neem stiekem iets moois voor me mee om dit stille plekje hier te laten fonkelen, zodat iedereen het van ver kan zien dat het goed is, dat ik er ben, dat ik iemand ben...

Hopelijk krijg je deze brief optijd. 'k Heb er een grote ster opgeplakt. Hij kan enkel bij jou terechtkomen.

Ik reken op je.

Getekend,

De Kleine Trommelaar

Mijn lief is een echte badparel!

2007-09-18T09:31:00.000+02:00

Mijn lief is een echte badparel,
Zo zacht als ik haar voorzichtig aanraak.
Maar soms, glipt ze door m'n vingers,
en is ze plots weer verdwenen.

Mijn lief is een echte badparel,
ze gaat zo graag in bad.
Dan bruist ze van plezier,
en sta ik weer met open mond te trillen op m'n benen.

Altijd weer denk ik: "wat zou ik graag een druppel water willen zijn,
dan kan ik ook eens met haar in bad.
Soms droom ik dat ik van haar een keertje mag,
Dat ik hulpeloos, machteloos en stilgenietend onder haar zoete geur, verstopt onder het schuim, in haar water zat.

Omsingeld door haar zoete geur,
zij, op mij, onder mij, langs me heen.

En telkens als ik wakkerword, denk ik weer opnieuw:
"zou 'k het haar nu toch eens stiekem vragen???"...

Geschreven door Timmy De Waele